บทที่ 57 กูเลี้ยงมึงกับลูกได้

“กูนึกว่านางฟ้าเดินได้”

“เวอร์”ไอรินตอบกลับด้วยความเขินอายเมื่อเธอเดินออกมาด้านหน้าตามเวลานัดหมาย สายตาของเธอมองราชาในชุดสูทสีดำ ผมของเขาถูกเซ็ทเป็นทรงเปิดหน้าหล่อๆ ของเจ้าตัวทำเอาเธอเขินสุดๆ เพราะเขาเองก็หล่อมากๆ หล่อเหมือนหลุดมาจากพระเอกนิยายเลย

ส่วนราชาก็ยังคงมองไอรินด้วยสายตาชื่นชม ไอรินในชุดเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ